't Is weer voorbij, die mooie (festival)zomer

De dagen worden alweer wat korter, de tent is netjes terug naar de bergruimte... De festivalzomer zit er wat ons betreft helaas weer bijna op. 
Dat veel leeftijdsgenoten festivals niet meer zien zitten, merken we al enkele jaren. Oké, wakker worden in een tent die de gemiddelde temperatuur van 40° heeft bereikt omdat je dringend naar een onwelriekend festivaltoilet moet slenteren is nu niet meteen een vijf sterren ervaring, maar een viertal dagen lichamelijk ongemak heb ik wel nog over voor fantastische muzikale ervaringen die je eeuwig blijft meedragen.

Tijd voor een overzichtje voor al die festivalafvalligen, dat ze tenminste weten wat ze gemist hebben:

De toppers

BadBadNotGood
Twee keer live meegemaakt in één festivalzomer. En laat live spelen nu net hun sterkte zijn. Deze drie Canadese piepkuikens slaagden erin om me kippenvel te bezorgen in een tent die temperaturen tot ver boven de 30° haalde op Dour. En elke muziekliefhebber weet dat kippenvel een onmiskenbaar teken is van een topoptreden voor je neus. Begrijp me niet verkeerd: op plaat klinken ze ook meer dan oké (ze zwieren trouwens zowat alles gratis online), maar hun aanstekelijke enthousiasme, technisch vernuft en ingenieuze spanningsopbouw moet je absoluut in levenden lijve ondervinden. Denk hiphop, electronica en postdubstep omzetten in jazzprecisie met een stevig paar rockkloten.

Mount Kimbie
Dat hun laatste wapenfeit 'Cold Spring Fault Less Youth' de laatste maanden zowat grijs gedraaid werd bij ons thuis zal het enthousiasme bij hun passage op Pukkelpop wel verhoogd hebben, maar live kan dit Londens duo serieus van jetje geven. King Krule was dan misschien niet mee, hun set leek een hitsige vrijpartij tussen etherische postrock en hevige elektronische bassen. Nu eens oogjes toe en wegdromen, dan weer handjes in de lucht en feesten. Ik was zodanig gefascineerd dat ik bijna in een achtergelaten bakje spaghetti bolognaise was getrapt. Alles voor Mount Kimbie!

De ontdekkingen

Breakbot

Deze Ed Banger telg flirt openlijk met de jaren '80 en discokitsch en geraakt er (live toch) moeiteloos mee weg, nu eens als Jezus look-a-like achter de knopjes, dan weer met live ensemble aan de synth. Ik herkende tot mijn verbazing nummer na nummer terwijl de naam me voor mijn festivalopzoekingen niks zei. Oorwormen noemen ze dat. Shaken en meekwelen de enige optie.

Superpoze

Even chillen achteraan deze tent, dacht ik op de laatste Pukkelpopdag. En ook wel, tiens, dit klinkt wel héél erg Flying Lotus. Superpoze tovert clicks en beats tevoorschijn die je op een zachte manier richting goedkeurende hoofdschudmodus trekken.

Slow Magic 
Een masker was het eerste wat ons opviel, het mocht dan niet zo gesofisticeerd gefabriceerd eruitzien als dat van pakweg SBTRKT, maar het trok je alvast al iets meer in het universum van Slow Magic vol dromerige electronica (gewoon met het startknopje ingedrukt weliswaar). Live ging alle aandacht naar de beats aangezien onze gemaskerde mysterieuze figuur niet weg te slaan was van die ene drum (en er olijk een drietal keer mee in het publiek verdween).

De oudgedienden

Jurassic 5 
Bewezen op Dour dat hiphop live wél strak en straf kan klinken. Vijf sterren, zonder twijfel!

Balthazar
Klasseband van eigen kweek met gesofisticeerde songs die live keer op keer feilloos gebracht worden. Top!

James Blake

Zijn set in Sète in een amfitheater met zicht op Middellandse Zee was onvergetelijk. In de Marquee op Pukkelpop waren de omstandigheden iets minder ideaal: ademinhoudende stiltes verstoord door het gedreun van de Boiler Room. Niettemin: 't was toch weer bloedmooi.

Bat For Lashes

Natasha Khan was in vorm. Rondspringend, lachend, zwaaiend genoot ze van het enthousiaste publiek. De nieuwe plaat 'The Haunted Man' is misschien niet helemaal mijn ding, maar live kwamen de nummers veel beter over en vloeiden ze beter samen met het sprookjesachtige universum van haar twee vorige telgen. Single 'Laura' was onmiskenbaar hét hoogtepunt.

The XX

Main stage op Pukkelpop, oei, dacht ik. The XX gedijt natuurlijk stukken beter in een intieme zaal- of tentomgeving, maar als echte fan ga je gewoon vooraan staan en merk je dat je zelfs in open lucht kan verzwelgen in al die schoonheid en de chemistry tussen dit straffe drietal.

Eerlijk gezegd, na Dour festival dit jaar, dacht ik zelf ook dat vier dagen festival misschien wel iets erover begon te gaan. Dat was dan wel te wijten aan de beats blazende red bull party camionette die ons op onze camping tot 8u 's ochtends geen minuutje slaap gunde (hé, ik betaal camping om te slàpen!). Maar misschien moet ik toch maar afwachten wat die line-up volgend jaar geeft. Eén dagje zal er zeker wel nog in zitten, of twee, of drie, of héél misschien wel vier...

Lichtballon

Een idee zo simpel dat het een wonder is dat ik dit nog nooit eerder gezien heb. Boris Klimek ontwierp deze plafond- en wandlampen geïnspireerd door jeugdherinneringen. Zijn Memory serie bestaat uit ballonnenlampen die je met het touwtje aan en uit kan zetten. Geniaal en fun. Want!

Bron: Retro To Go

Ogen en oren verwennen

Als je zou moeten kiezen: liever doof of blind? Geen van beide natuurlijk. Mijn lieve wederhelft neigt misschien meer naar het auditieve en ikzelf naar het visuele, maar beiden hebben we ook een voorliefde voor elkaars voorliefde. Dit weekend hebben we er dan ook voor gezorgd dat zowel oren als ogen verwend werden met 2 culturele uitstapjes.

Beginnen deden we met een bezoekje aan het Fotomuseum in Antwerpen, waar momenteel de tentoonstelling 'You ain't seen nothing yet' loopt. Muziek en fotografie zijn onafscheidelijk. Denk maar aan iconische platenhoezen of de sinds MTV hoogst belangrijke videoclips. Deze tentoonstelling gaat nog een stapje verder op zoek naar de link tussen deze 2 kunstvormen.

Bleven het hardst hangen: de fotoreeks 'The Disciples' van James Mollison. Hierin portretteert hij die hard fans van bekende artiesten en bands. Creepy hoe je puur door kledij en kapsels meteen raadt welke muzikanten ze verafgoden!

Voor de reeks 'We want more' maakte Daniel Cohen foto's van artiesten wanneer ze afgeleefd/uitbundig/uitgeput/kribbig nog even de backstage induiken alvorens terug het podium op te gaan voor één of meer bisnummers. Gevolg: geen poses, maar levensechte snapshots.

Zaterdag trokken we naar Oostende voor de Marvin Gaye midnight love tour, waarbij je via een digitale wandeldocumentaire alles te weten komt over hoe Marvin Gaye begin jaren '80 in Oostende vertoefde om tot rust te komen en zijn carrière terug uit het slop te halen. Grote aanrader! Je hoeft niet noodzakelijk een superfan van Marvin te zijn om de (vaak amper een 4-tal minuten durende) filmfragmenten te appreciëren, naast serieuze documentaire zit er ook humor en natuurlijk hopen muziek in. Bovendien leer je Oostende eens op een andere manier kennen. En doe je een fikse wandeling in tussentijd!

Bon, ogen, oren én fysieke conditie verwend: win, win, win!

Last shop standing

Oké, echt filmkijkweer is het niet, maar ik wou toch even de documentaire 'Last shop standing' met jullie delen. Onlangs besteld voor de verjaardag van mijn vinylliefhebber van een wederhelft en ondertussen al bekeken en goedgekeurd! 

Gebaseerd op het gelijknamige boek van Graham Jones gaat deze docu op zoek naar het antwoord waarom bijna 2000 platenwinkels verdwenen zijn uit de UK. Een kleurrijk gezelschap aan platenwinkeleigenaars en muzikanten zoals onder meer Paul Weller en Billy Bragg omschrijft de opkomst van vinyl tot waar het allemaal verkeerd ging en probeert te antwoorden op de vraag of er nog hoop is voor de toekomst.

'Last shop standing' is grappig en verhelderend, kort en bondig (50 minuten film tegenover 74 minuten extra's!) en voer voor elke vinylliefhebber.

http://lastshopstanding.com

Lay-z

Moest heel hard lachen toen ik deze illustratie zag. Deze vloeide uit de hand van Sven Franzen, een jonge Nederlandse illustrator die zowel realisme als karikatuur aan kan in een less is more modus, als er maar humor mee gemoeid is. Puik!

http://www.svenfranzen.com

Ron Mueck

Maar liefst een uur stonden we in rij aan Fondation Cartier aan te schuiven om de tentoonstelling van Ron Mueck te bezichtigen. Een wachttijd die we in Parijs eerder associeerden met pakweg het Louvre. Dat het al 8 jaar geleden was dat een grote tentoonstelling van deze Australische kunstenaar te bezichtigen was in Europa, zal er wel voor iets tussen zitten. En dat hij speciaal voor deze gelegenheid drie nieuwe werken had gemaakt.

Wat wist ik over Ron Mueck? Dat hij hyperrealistische sculpturen in ongewone proporties maakt. Wat weet ik nu meer? Dat je deze tentoonstelling écht moet ondergaan. Het is pas bij confrontatie in levenden lijve dat je echt de impact van Muecks kunstwerken ondervindt. Ik heb meermaals kippenvel gekregen door rond zijn werken te wandelen. Lang geleden dat ik nog zò aangegrepen werd door kunst! Negen sculpturen en that's it, maar negen die blijven nazinderen. Straf!

Tip: bezoek eerst de begane verdieping en ga dan pas in de kelder. En houd vooral de documentaire 'Still Life: Ron Mueck at Work' tot het laatste. Hierin zie je hoe tergend langzaam zijn drie recentste kunstwerken tot stand kwamen in zijn studio in noord Londen. Ook zonder de meester aan het werk te zien, zal je de meesterlijkheid van zijn werken zelf wel aan den lijve ondervinden. Als je voor 29 september nog in Parijs geraakt: aanstippen als een must visit!

http://fondation.cartier.com

Paris, dag 2: drop yourself and then shop

Dag 2 begon behoorlijk pijnlijk. Waren we net de metro aan het uit wandelen, bleef ik wel haperen aan een van de laatste traptredes met een niet al te zachte landing op de knie als gevolg. Parijs op halve krachten dan maar, een schril contrast met de dag voordien. Ondanks mijn mankende zelve werd het alsnog een topdagje.

9h09 - Marché aux Puces de Vanves

Een kleinere rommelmarkt vlakbij Porte de Vanves, maar eentje waar je tenminste nog wat kan afdingen. De rommelmarkt in Saint-Ouen hadden we op een vorige trip bezocht en die was héél mooi qua spullen, maar peperduur en vol zwermen toeristen. In Vanves moet je iets meer snuisteren en zoeken, maar je hebt tenminste wat meer ademruimte. Let wel, voor jaren '60 of '70 spullen moet je hier niet zijn, voor jaren '50 of ouder wel.

http://pucesdevanves.typepad.com

11h30 - Fondation Cartier

We konden Parijs niet verlaten zonder iets bezocht te hebben, dus op naar Fondation Cartier voor de - aan de rij wachtenden te zien - hevig geanticipeerde tentoonstelling van Ron Mueck. Een uur hebben we staan wachten. Of het de moeite was? Dat vertel ik jullie in de volgende post nog...

http://fondation.cartier.com

Het oorspronkelijke plan was om nog een wandeling langs Canal Saint-Martin te maken, maar door het lange wachten aan Fondation Cartier én de nog steeds pijnlijke knie besloten we maar meteen richting 18de arrondissement af te zakken, want daar zou de bus ons opwachten. 

14h31 - Paperdolls

De prijs voor de mooiste winkelinrichting in Parijs gaat ongetwijfeld naar Paperdolls. Conceptueel ingedeeld als een winkelappartement die onafhankelijke ontwerpers huist, heb je een gedeelte badkamer, keuken, dressing, enzovoort. Prachtige meubels, pastelkleurtjes, bordjes en stoelen aan plafond, je voelt je als een ware Alice die Wonderland binnenwandelt. Om nog maar te zwijgen over de wondermooie kledij (let wel: prijzig!) en juwelen, allemaal in een goed uitgekiende, romantische sfeer. Jammer dat we geen tijd meer hadden om uitgebreid rond te kijken.

http://www.paperdolls.fr

14h47 - MILK (Mum in her little Kitchen)

Eten, dat moest ook nog gebeuren. Dit adresje had ik genoteerd als laatste stop. Rustig binnen eten was helaas geen optie: tot zessen was alles volgeboekt voor de brunch. Nota aan mezelf: volgende keer reserveren om wat langer van het retrointerieur te kunnen genieten. De no nonsense gerechtjes kon je gelukkig ook opgewarmd meenemen. Kleine portie, maar ook een kleine prijs, en als de gehakt/courgettecrumble smaakt, dan klagen we niet.

http://www.milk-lepicerie.com