Nomnom Madrid

Van al dat bezoeken en shoppen krijgt een mens al eens honger. En wat hebben wij in Madrid geleerd? Tapas blijken steevast de beste keuze. Als wij voor een klassieke hoofdmaaltijd gingen, waren we meestal ietsje teleurgesteld. Een hoofdmaaltijd bestaat in Madrid uit vlees, vlees, vlees en als je geluk hebt een beetje groentjes. Ben je vegetariër? Zoek dan op voorhand wat adresjes uit, of je krijgt het lastig. Madrilenen eten rond respectievelijk 14u en 21u, dus zet die biologische klok maar iets later dan je gewend bent. Elk pleintje in Madrid telt één of meerdere terrasjes (waar je ook wel iets meer betaalt dan binnen, maar enfin, je moet er iets voor over hebben, hé).

Onze favoriete eetadresjes:

La gastro croqueteria de Chema
Met voorsprong onze topfavoriet. Hun specialiteit: duo's van kroketjes. Dan hebben we het niet over de Nederlandse muurvariant, maar een ware gastronomische ervaring: mooi gepresenteerd, verrassende combinaties en smaken die je nog nooit met kroketten had geassocieerd (onder andere inktvis, maar mijn favoriet was die met prei, geitenkaas en groene pepertjes). Wij gingen voor een tapasmenu van 9 duohapjes (18 Euro): superverzorgd, vriendelijke bediening en bij elk gerechtje een kort woordje uitleg. En we ontdekten er fideuà, een Valenciaanse variant van paëlla met noedels in plaats van rijst: njamnjam! Absolute aanrader! 

La musa
Het niveau van La croqueteria was moeilijk te evenaren, maar in La Musa kreeg je 9 lekkere tapas voor 18 Euro per persoon. Oké, toegegeven, met de 3 dessertjes om te delen kon het bij mij niet meer stuk.

Rayén
Na al dat vlees eten, hadden we ongelooflijk veel nood aan groentjes. Waar beter dan een veganistisch restaurantje? Dit piepkleine zaakje houdt het simpel: een menu van de dag met 2 keuzes, want weggooien vinden ze daar maar niks. Lekker én goedkoop: 12 Euro voor een soepje, stoofpot met curry, olijven, aubergine en courgette en - ik dacht ik ga eens voor avontuurlijk - rauwe worteltaart (heerlijk!).

Olive
Zoete en hartige pannenkoeken tegenover Conde Duque. Njamnjam! (foto: lilandcloe.com)

Mr Frank
Eerder een adresje voor een lichte, simpele en snelle lunch. Dat laatste was letterlijk te nemen, want er werd wel héél snel afgeruimd, maar de bediening was gelukkig supervriendelijk. We aten er een lekker slaatje en een luchtig dessertje.

Ojala
Oké, het aanbod neigt eerder naar snacks (ik at er porchetta met rode kool, tomaat en patatas bravas) dan een uitgebreid etentje, maar het was er best lekker. Eerlijk: ik kon niet weerstaan aan de muntgroene muren en moést eens binnen. Leuke stek, waar je ook gewoon eentje kan drinken. Qua muziek hoorden we Rihanna, The Weeknd en Drake, niet meteen eetdeuntjes, maar favorieten van het hippe Madrileense volkje? Ga zeker eens ook eens piepen naar het strand in de kelder! 

Spaans voor beginners

'When in Rome, do as the Romans do' gaat het bekende gezegde. Menig Madrileen gaf ons tijdens onze citytrip de indruk dat die spreuk evengoed op Madrid toegepast kan worden, vooral wat de taal betreft. Oké, de meeste (jonge) Madrilenen spreken wel een mondje Engels, dus geen paniek. Maar even vaak krijg je grappige situaties waarin je in het Engels iets vraagt en er hardnekkig in het Spaans geantwoord wordt. 

Wat boekhandels betreft, was het hardnekkig aan hun eigen taal vasthouden overduidelijk. We liepen heel veel boeken- én stripwinkels binnen, maar de rekken waren steevast met Spaanse titels gevuld, en daarvoor is mijn Spaans nu eenmaal nog niet goed genoeg. Gelukkig vond ik twee adresjes waar je wél anderstalige boeken kon scoren.

Panta Rhei
Dit boekenwinkeltje in Chueca was meteen een schot in de roos aangezien er een groot aanbod kunst- en designboeken waren, inclusief Engelstalig materiaal. In de kelder liep er ook een tentoonstelling: mooi meegenomen. Klein (lees, je buur passeren aan een rek was onmogelijk), maar héél fijn. (foto: Panta Rhei)

La Central
In La Central pakten ze het al wat groter aan: verschillende verdiepingen vol boeken, maar ook literaire gadgets, een bistro en je kon er blijkbaar lezingen en filosofieworkshops volgen. En, oh ja, een redelijk aanbod van Engelstalige titels. (foto: La Central)

Waarover de Spanjaarden best wat chauvinistisch mochten zijn, was wat mij betreft hun kledijsmaak. Veel meer kleur dan in onze grijsbruine contreien en er mag al eens wat humor aan te pas komen. Als je dan toch in Madrid bent, wil je wel eens wat échte Spaanse merken shoppen (en dan heb ik het niet over die bekende keten die we hier ook vinden).

Kling
De etalage lokte me meteen naar binnen en Kling bleek een merk naar mijn hart te zijn: jong, speels, kleurrijk én met een heel groot gevoel voor humor (een tasje in de vorm van een pakje frieten heb ik nét niet meegedaan).

Oysho
Een lingeriemerk waar ik nog nooit van gehoord had, maar elke winkelstraat van Madrid had wel een filiaal. Voor hun winterpyjamacollectie werkten ze samen met Mr. Wonderful, een koppel grafisch ontwerpers, die schattige figuurtjes en leuke spreuken (ter info: in het Engels, mét schrijffouten) uittekenden. Hoe kon ik daaraan weerstaan? (foto: Oysho)

Loreak Mendian
Klassevol en prijzig, zo ken ik dit Spaanse merk. Maar hadden wij even geluk: het waren pré-kerstkoopjes, jipie! (foto: Loreak Mendian)

UO*
Nee, niet Urban Outfitters, maar UO*. Happy products for happy people is hun motto, leuke producten en humoristische spreuken hun handelsmerk. Ik heb me een Spaanstalig paar kousen als souvenir van dit designbureau gekocht (toegegeven, in de lokale Fnac). 'When in Rome...', hé. (foto: UO*)

Alternatief Madrid: van illustraties tot graffitikelders

Madrid bulkt van de leuke kleine winkeladresjes. Het was wel even wennen aan de 'siesta' van pakweg 14u tot 17u waardoor diezelfde adresjes potdicht waren op tijdstippen die bij ons in België als shoppingspitsuren worden beschouwd. Voordeel is dan weer dat de deuren erna pas gesloten worden als wij normaal ons avondmaal al achter de kiezen hebben.

Malasaña
Dé alternatieve wijk bij uitstek is ongetwijfeld Malasaña, waar hipsters in kleine, Parijs aandoende straatjes op terrasjes hangen en het ene leuke adresje tegen het andere aanschurkt. Mijn favorieten:

La Antigua
Handgemaakte ontwerpen én héél veel illustraties in dit gezellige winkeltje, tot op de jurkjes die in de rekken hangen toe. Dé vraag: waar eerst kijken?

Contigo alla fine del mondo
Er was een workshop bezig achteraan de winkel maar we werden warm onthaald om rond te snuisteren. Meer aandacht voor minimalisme en Scandinavisch aandoend design hier, maar je vindt er evengoed handmaak en gezeefdrukte illustraties op tassen en kussens.

La Fiambrera
Een hele bak vol prints en illustraties in beperkte oplage verwelkomt je meteen bij binnenkomst (omigosh, Madrid heeft duidelijk véél aandacht voor grafisch ontwerp en illustratie, heerlijk!). Verder: boeken (allemaal in het Spaans helaas), gadgets, grappige lokale ontwerpen, een minibar en een tentoonstellingsruimte. Kiezen is verliezen, zeg maar. (foto: La Fiambrera)

Nest Boutique
Kitsch en cadeautjes, onmogelijk om met lege handen buiten te gaan. (foto: Nest Boutique)

Mon petit retro
'Petit' is dit adresje zeker. Dan stapelen ze maar de retro kinderspulletjes in de hoogte. Claro que si! (foto: Mon petit retro)

Magma Room
Een sterk oog voor styling en het op zich al mooie pand lokte me naar binnen. Dieren geborduurd op hemdzakjes, mooie stofkeuzes en een goede dosis humor in de kledij: I like! Dat ze ook een online shop hebben, lieten ze me nog weten. (foto: Magma Room)

Lavapiés
Ik had Lavapiés als mogelijk interessante wijk aangeduid. Hier liepen we vanzelf enkele fijne verrassingen binnen. Dit zou wel eens dé wijk kunnen zijn om in de gaten te houden.

Swinton & Grant had ik genoteerd in mijn te bezoeken adresjes. Concept store klinkt te hautain voor deze warme stek: een mooi aanbod designboeken en graphic novels (haast àlles in het Spaans, alweer), een cafeetje én beneden een mooie tentoonstellingsruimte. Wij genoten er van de schilderijen van Kyle Hughes-Odgers.

Calle Miguel Servet, de straat waar Swinton & Grant zich bevindt, telt ook enkele puike graffitiwerken die na een graffitifestival de straat zijn blijven sieren.

In de Calle del Dr. Fourquet verleidden enkele Spaanse zinnetjes aan een poort ons om eens achter het muurtje te gaan piepen. Jonge gezinnen uit de buurt hadden de handen in elkaar geslaan en het leegstaande perceel ingericht tot volkstuin slash speeltuin waar ook ruimte voor filmprojectie en lessen (Engels voor beginners, onder andere) voorzien was. Mooi!

La Tabacalera is een oude, laat ons eerlijk zijn, vervallen tabaksfabriek die de stad uit handen gegeven heeft aan jonge enthousiastelingen. Gratis, zo vertelde de vriendelijke jongeheer aan de ingang, op voorwaarde dat ze alle workshops, ateliers en activiteiten die ze er inrichten kosteloos aanbieden aan het publiek. Een heus sociaal-cultureel project, zeg maar. 's Avonds kan je het bord met het aanbod bekijken en je gaan inschrijven voor - om er maar enkele te noemen - flamenco, filosofie, longboarden of fietsen herstellen. Gewoon nieuwsgierig rondwandelen mocht ook. Wij ontdekten dat de muren van de kelders  vol prachtige graffiti stond.

Toevallig wandelden we nog wat verder langs de fabrieksmuren en ontdekten we dat er nog een tweede deel aan La Tabacalera was: Promocion del Arte. In de industriële gangen kon je er gratis exposities van hedendaagse kunstenaars bezoeken, en dan van dat type dat je evengoed in musea zou kunnen spotten. Had ik al gezegd dat het op kunstvlak best snor zit in Madrid?

werk van kunstenares Cecilia Paredes

Conde Duque
Conde Duque en Museo ABC hebben we al gehad, maar in deze wijk vind je ook wat kleine winkeltjes die zeker de moeite waard zijn.

Olula
Olula wint waarschijnlijk de prijs voor meest sympathieke winkeltje. Javi en Cris hebben er hun studio waar ze bekokstoven welke nieuwe handgemaakte, milieuvriendelijke en vrolijkmakende ontwerpen ze op de wereld willen loslaten. Naast hun eigen creaties vind je in hun winkel ook producten van lokale creatievelingen.

Duke Shoes
Een favoriet van de wederhelft: hét adres om een paar unieke sneakers op de kop te tikken. (foto: Duke Shoes)

Madrid bezoeken, een warm kunstje

Het verschil tussen Madrid en Barcelona, dat vroegen velen me toen we terug waren van ons nazomerreisje in november. Tja, appels en peren, hé. Minder toeristisch? Zou kunnen, maar wij waren er net in een relatief toeristenluwe periode. Als er iéts is dat ik als raad zou geven: als kunst en cultuur je ding niet zijn, laat je Madrid misschien best links liggen. Toch wel? Dan kan ik hieronder alvast al acht redenen opnoemen waarom Madrid de moeite is.

Musea bezoeken in Madrid is behoorlijk simpel: je vind de 3 grootste musea langs dezelfde weg, de Paseo del Prado.

Beginnen doen we met de grootste klepper: het Prado. Velen vergelijken dit museum met het Louvre, maar het grote pluspunt is dat je het Prado wél in een halve dag volledig kan bezoeken. Als koninklijke portretten en klassieke kunst je dada zijn: doén!

Reina Sofia ofte het museum van moderne kunst is zeker ook gigantisch te noemen. Ik kreeg het best lastig na 3 verdiepingen slenteren, maar de collectie is behoorlijk divers. Publiekstrekkers zijn uiteraard inheemse kunstenaars Picasso (aan de meute mensen zie je meteen waar de Guernica zich bevindt) en Dali. 

Museo Thyssen-Bornemisza is het charmante kleine broertje van de 3. Van de 13de eeuw tot begin 20ste eeuw kuier je door de kunstgeschiedenis. Wil je maar een deel selecteren? Geen probleem, alles staat hier netjes chronologisch. Mijn favorieten bevonden zich bij de recentste werken: Hopper en Schiele om er maar enkele te noemen.

Als je toch even een pauze van al die kunst wil nemen, kan je terecht in het Parque del Buen Retiro, een enorme oase van groen waar er naar hartelust gepicknickt, gejogd en gekuierd wordt. Een roeibootje huren aan El Estanque was een leuk tussendoortje en hey, je kan toch nog wat gratis kunst kijken in het op zich al wondermooie Palacio de Cristal, waar je steevast installaties van een moderne kunstenaar vindt.

CaixaForum herken je meteen aan de verticale tuin voor de ingang. In dit cultureel centrum vind je kleine tijdelijke tentoonstellingen aan een budgetvriendelijk prijsje. Toen wij er waren, was er net een tentoonstelling van de Finse ontwerper Alvar Aalto. Een minimuseumervaring voor wie het wat kalmer aan wil dus.

Wat mij verbaasde waren de talloze mogelijkheden om gratis en voor niks musea en tentoonstellingen te bezoeken.

Museo ABC is een klein, maar fijn museum rond Spaanse illustratie (yes!) met naast een kleine permanente collectie ook wisselende tijdelijke tentoonstellingen. Het was vreemd genoeg even zoeken, want het gebouw is op zijn minst opvallend te noemen. Wij zagen er een verzameling Spaanse illustraties uit de jaren 70.

De Madrilenen hebben best kaas gegeten van herbestemming van oude gebouwen: Conde Duque, vroeger de centrale barakken van de koninklijke wacht, is tegenwoordig een cultureel centrum waar je al eens een concertje, filmpje of theatervoorstelling kan meepikken, maar ook - gratis - exposities bezoeken. Wij kwamen en zagen: twee straffe fototentoonstellingen, één tentoonstelling over het lokale biertje Mahou in de catacomben (wij leerden pas later dat de uitspraak 'mau' bleek te zijn) en een museum met een tijdelijke tentoonstelling én een permanente collectie rond kunst over Madrid. Kan tellen, dat dacht ik ook.

'Cultural Factory' Matadero ligt een heel eind buiten het centrum van Madrid, maar is zeker een omwegje waard. Dit gigantische complex, een voormalige slachthuis, huisvest naast een cinema en theaterzaal ook enkele gratis te bezoeken ruimtes. Wij zagen leuke co-working spaces en workshopruimtes, een video-installatie en de creaties van jonge interieurontwerpers. In de lente en zomer zijn hier ook tal van openluchtactivteiten op de enorme binnenplaats. 

Arthur

Stand-by zijn voor een geboortekaartje geeft toch wel een nieuwe dimensie om een zwangerschap mee te beleven met vrienden. Pascal en Saartjes zoontje had - het moet gezegd - een perfecte timing: 1 september was ik een dagje thuis, dus de stress van 'ik ben pas 's avonds thuis tijdens de werkweek' was voor niets nodig. 

Eerlijk gezegd was dit kaartje bijzonder gemakkelijk te maken: ik had enkele schetsjes gemaakt en eentje ervan mocht zonder veel aanpassingen gebruikt worden. Zwart-wit liefst, want eenvoud siert, zeiden ze. Ik integreerde het stofje dat Saartje voor de geboorteverrassinkjes gekocht had, zocht een neutraal lettertype, maar ook niet te gewoon, tekende de naam zelf uit en hoppa: klaar. Toegegeven, ik vloekte wel af en toe op Photoshop. Ik kan het niet helpen, maar ik houd écht niet van dat programma, als iemand me wat bijlessen kan geven: graag!

Maar afijn, Arthur: welkom en tot héél binnenkort!

Camille

Of het nu een jongen dan wel een meisje zou worden, hielden Géraldine en Mike graag een verrassing tot aan de geboorte (ook voor henzelf!). Voor mij betekende dat dat het geboortekaartje dat ik mocht ontwerpen voor beide geslachten geschikt moest zijn. 

Géraldine is een erg actieve Pinterestgebruikster (excuseer, pinner), wat mijn taak stukken simpeler maakte: meteen zicht op welke stijl ze leuk vond. En ja, een inspiratiebord met mooie geboortekaartjes had ze ook al klaar. Oké, ik moest bij het over en weer mailen vaak even een vertaling opzoeken voor de Franse opmerkingen, maar wat het idee betrof was ik er behoorlijk snel uit: de retrovoorliefde van Géraldine gecombineerd met Mikes tijdelijke olifantenobsessie leidde al snel naar dit circusolifantje met zijn jonglerende besnorde vriend.

En ja: het bleek uiteindelijk een meisje te zijn: welkom, Camille!

Dour mon amour

Met alle berichtgeving van afgelopen weekend zou een mens nog vergeten waar het in Dour écht om draait (althans voor moi): graven naar muzikale ontdekkingen. En voorwaar, 2015 leverde weer een mooie oogst op. Alles opsommen zou deze blogpost te lang maken, dus een selectie van mijn 5 grootste aanraders (in willekeurige volgorde): alstublief!

Unknown Mortal Orchestra

Als je de afgelopen maanden al eens durfde afstemmen op Stubru zal oorworm 'Multi-Love' (ofte dat nummer met dat orgeltje) zich ongetwijfeld al vastgenesteld hebben in je trommelvliezen. Toegegeven, deze single sprong er duidelijk bovenuit in hun set, maar we noemen het een Pavloveffect. Ik hoorde hippie-esque psychedelica, 60's funk én zelfs echo's van The Beatles: nostalgie ten top tijdens dit straffe optreden. Bonuspunten voor het specifieke stemgeluid van de leadzanger. En hey, ze hebben nog interessante videoclips ook!



Fatima and The Eglo Band

Fatima leek recht uit een jaren '90 kleerkast ontsnapt te zijn zaterdag. Salt-n-Pepa hadden haar zeker hun stylistische zegen gegeven. Voor haar laatste album mocht ze onder meer Floating Points laten opdraven als speelkameraadje. Live staat deze dame voor warme soul met vette knipogen naar jazz, funk, wereldse klanken en alles waar je heupen van gaan wiegen. Wàt een stem... allookens!



Orlando Julius and The Heliocentrics

Afrobeatlegende Tony Allen stond de dag voordien nog op het hoofdpodium: respect gebiedt me te zeggen dat dit optreden zeker niet slecht was, maar het kon in de verste verte niet tippen aan de hittegolf die Orlando Julius en The Heliocentrics in de Boombox lanceerden op zaterdag. Opzwepende ritmes, afrobeat met hier en daar een westers zijsprongetje, maar vooral... geen compromissen! Dansen! Dansen! Dansen!


Submotion Orchestra

Zondag is op Dour traditioneel voor mij qua programma minder interessant, maar ola pola, maar liefst 3 van de favorieten lieten op zich wachten tot de bekende uitputtingsdag! Submotion Orchestra wekte op een aangename zachte manier de nieuwsgierigheid: ah fijn, een concert mag ook eens liggend beluisterd worden op dag 5, nietwaar? Deed vaak denken aan dat ander orkestje (Cinematic), maar dan iets meer laidback blazers en dubby invloeden.



Nils Frahm

Stond oorspronkelijk tussen de 'misschiens', maar zie, het lot dreef ons zondagavond richting La Petite Maison dans la Prairie voor wat zich voorwaar tot de zondagse Dourhoogmis ontpopte. Pianovirtuoos Frahm had een heel arsenaal toetsen, effecten en technisch vernuft waar ik begot de naam niet van zou weten mee om op eigen houtje een hypnotiserend muzikaal web te spinnen. Visuele muziek met subtiel opgebouwde pathos waarbij het publiek aan 's mans vingers hing. Straffe paté!


Jon Hopkins

Is dat nu techno of niet? vroeg iemand. Jon Hopkins vang je niet in één hokje. Hoewel hij niet vies is van een pompende beat en een opbouw die je van mijlenver voelt opborrelen, doe je de man oneer aan door een label op zijn muziek te plakken. Zijn timing was perfect, zijn lagen verfijnd en de onderbuik primitief genoeg om ons te doen besluiten dat we na dit concert niets beter meer zouden zien op Dour 2015. Amen.

Ook puik dit jaar:
The Geek x Vrv
Flume
C2C
LA Priest
Dj Hazard
Roni Size Reprazent
Floating Points

Kiezen is verliezen:
Zoals elk jaar met pijn in het hart enkele optredens niet kunnen meepikken, maar hopelijk kruisen mijn wegen ooit nog eens met
Dream Koala
FKJ
Seven Davis Jr
Lone