Alternatief Madrid: van illustraties tot graffitikelders

Madrid bulkt van de leuke kleine winkeladresjes. Het was wel even wennen aan de 'siesta' van pakweg 14u tot 17u waardoor diezelfde adresjes potdicht waren op tijdstippen die bij ons in België als shoppingspitsuren worden beschouwd. Voordeel is dan weer dat de deuren erna pas gesloten worden als wij normaal ons avondmaal al achter de kiezen hebben.

Malasaña
Dé alternatieve wijk bij uitstek is ongetwijfeld Malasaña, waar hipsters in kleine, Parijs aandoende straatjes op terrasjes hangen en het ene leuke adresje tegen het andere aanschurkt. Mijn favorieten:

La Antigua
Handgemaakte ontwerpen én héél veel illustraties in dit gezellige winkeltje, tot op de jurkjes die in de rekken hangen toe. Dé vraag: waar eerst kijken?

Contigo alla fine del mondo
Er was een workshop bezig achteraan de winkel maar we werden warm onthaald om rond te snuisteren. Meer aandacht voor minimalisme en Scandinavisch aandoend design hier, maar je vindt er evengoed handmaak en gezeefdrukte illustraties op tassen en kussens.

La Fiambrera
Een hele bak vol prints en illustraties in beperkte oplage verwelkomt je meteen bij binnenkomst (omigosh, Madrid heeft duidelijk véél aandacht voor grafisch ontwerp en illustratie, heerlijk!). Verder: boeken (allemaal in het Spaans helaas), gadgets, grappige lokale ontwerpen, een minibar en een tentoonstellingsruimte. Kiezen is verliezen, zeg maar. (foto: La Fiambrera)

Nest Boutique
Kitsch en cadeautjes, onmogelijk om met lege handen buiten te gaan. (foto: Nest Boutique)

Mon petit retro
'Petit' is dit adresje zeker. Dan stapelen ze maar de retro kinderspulletjes in de hoogte. Claro que si! (foto: Mon petit retro)

Magma Room
Een sterk oog voor styling en het op zich al mooie pand lokte me naar binnen. Dieren geborduurd op hemdzakjes, mooie stofkeuzes en een goede dosis humor in de kledij: I like! Dat ze ook een online shop hebben, lieten ze me nog weten. (foto: Magma Room)

Lavapiés
Ik had Lavapiés als mogelijk interessante wijk aangeduid. Hier liepen we vanzelf enkele fijne verrassingen binnen. Dit zou wel eens dé wijk kunnen zijn om in de gaten te houden.

Swinton & Grant had ik genoteerd in mijn te bezoeken adresjes. Concept store klinkt te hautain voor deze warme stek: een mooi aanbod designboeken en graphic novels (haast àlles in het Spaans, alweer), een cafeetje én beneden een mooie tentoonstellingsruimte. Wij genoten er van de schilderijen van Kyle Hughes-Odgers.

Calle Miguel Servet, de straat waar Swinton & Grant zich bevindt, telt ook enkele puike graffitiwerken die na een graffitifestival de straat zijn blijven sieren.

In de Calle del Dr. Fourquet verleidden enkele Spaanse zinnetjes aan een poort ons om eens achter het muurtje te gaan piepen. Jonge gezinnen uit de buurt hadden de handen in elkaar geslaan en het leegstaande perceel ingericht tot volkstuin slash speeltuin waar ook ruimte voor filmprojectie en lessen (Engels voor beginners, onder andere) voorzien was. Mooi!

La Tabacalera is een oude, laat ons eerlijk zijn, vervallen tabaksfabriek die de stad uit handen gegeven heeft aan jonge enthousiastelingen. Gratis, zo vertelde de vriendelijke jongeheer aan de ingang, op voorwaarde dat ze alle workshops, ateliers en activiteiten die ze er inrichten kosteloos aanbieden aan het publiek. Een heus sociaal-cultureel project, zeg maar. 's Avonds kan je het bord met het aanbod bekijken en je gaan inschrijven voor - om er maar enkele te noemen - flamenco, filosofie, longboarden of fietsen herstellen. Gewoon nieuwsgierig rondwandelen mocht ook. Wij ontdekten dat de muren van de kelders  vol prachtige graffiti stond.

Toevallig wandelden we nog wat verder langs de fabrieksmuren en ontdekten we dat er nog een tweede deel aan La Tabacalera was: Promocion del Arte. In de industriële gangen kon je er gratis exposities van hedendaagse kunstenaars bezoeken, en dan van dat type dat je evengoed in musea zou kunnen spotten. Had ik al gezegd dat het op kunstvlak best snor zit in Madrid?

werk van kunstenares Cecilia Paredes

Conde Duque
Conde Duque en Museo ABC hebben we al gehad, maar in deze wijk vind je ook wat kleine winkeltjes die zeker de moeite waard zijn.

Olula
Olula wint waarschijnlijk de prijs voor meest sympathieke winkeltje. Javi en Cris hebben er hun studio waar ze bekokstoven welke nieuwe handgemaakte, milieuvriendelijke en vrolijkmakende ontwerpen ze op de wereld willen loslaten. Naast hun eigen creaties vind je in hun winkel ook producten van lokale creatievelingen.

Duke Shoes
Een favoriet van de wederhelft: hét adres om een paar unieke sneakers op de kop te tikken. (foto: Duke Shoes)

Madrid bezoeken, een warm kunstje

Het verschil tussen Madrid en Barcelona, dat vroegen velen me toen we terug waren van ons nazomerreisje in november. Tja, appels en peren, hé. Minder toeristisch? Zou kunnen, maar wij waren er net in een relatief toeristenluwe periode. Als er iéts is dat ik als raad zou geven: als kunst en cultuur je ding niet zijn, laat je Madrid misschien best links liggen. Toch wel? Dan kan ik hieronder alvast al acht redenen opnoemen waarom Madrid de moeite is.

Musea bezoeken in Madrid is behoorlijk simpel: je vind de 3 grootste musea langs dezelfde weg, de Paseo del Prado.

Beginnen doen we met de grootste klepper: het Prado. Velen vergelijken dit museum met het Louvre, maar het grote pluspunt is dat je het Prado wél in een halve dag volledig kan bezoeken. Als koninklijke portretten en klassieke kunst je dada zijn: doén!

Reina Sofia ofte het museum van moderne kunst is zeker ook gigantisch te noemen. Ik kreeg het best lastig na 3 verdiepingen slenteren, maar de collectie is behoorlijk divers. Publiekstrekkers zijn uiteraard inheemse kunstenaars Picasso (aan de meute mensen zie je meteen waar de Guernica zich bevindt) en Dali. 

Museo Thyssen-Bornemisza is het charmante kleine broertje van de 3. Van de 13de eeuw tot begin 20ste eeuw kuier je door de kunstgeschiedenis. Wil je maar een deel selecteren? Geen probleem, alles staat hier netjes chronologisch. Mijn favorieten bevonden zich bij de recentste werken: Hopper en Schiele om er maar enkele te noemen.

Als je toch even een pauze van al die kunst wil nemen, kan je terecht in het Parque del Buen Retiro, een enorme oase van groen waar er naar hartelust gepicknickt, gejogd en gekuierd wordt. Een roeibootje huren aan El Estanque was een leuk tussendoortje en hey, je kan toch nog wat gratis kunst kijken in het op zich al wondermooie Palacio de Cristal, waar je steevast installaties van een moderne kunstenaar vindt.

CaixaForum herken je meteen aan de verticale tuin voor de ingang. In dit cultureel centrum vind je kleine tijdelijke tentoonstellingen aan een budgetvriendelijk prijsje. Toen wij er waren, was er net een tentoonstelling van de Finse ontwerper Alvar Aalto. Een minimuseumervaring voor wie het wat kalmer aan wil dus.

Wat mij verbaasde waren de talloze mogelijkheden om gratis en voor niks musea en tentoonstellingen te bezoeken.

Museo ABC is een klein, maar fijn museum rond Spaanse illustratie (yes!) met naast een kleine permanente collectie ook wisselende tijdelijke tentoonstellingen. Het was vreemd genoeg even zoeken, want het gebouw is op zijn minst opvallend te noemen. Wij zagen er een verzameling Spaanse illustraties uit de jaren 70.

De Madrilenen hebben best kaas gegeten van herbestemming van oude gebouwen: Conde Duque, vroeger de centrale barakken van de koninklijke wacht, is tegenwoordig een cultureel centrum waar je al eens een concertje, filmpje of theatervoorstelling kan meepikken, maar ook - gratis - exposities bezoeken. Wij kwamen en zagen: twee straffe fototentoonstellingen, één tentoonstelling over het lokale biertje Mahou in de catacomben (wij leerden pas later dat de uitspraak 'mau' bleek te zijn) en een museum met een tijdelijke tentoonstelling én een permanente collectie rond kunst over Madrid. Kan tellen, dat dacht ik ook.

'Cultural Factory' Matadero ligt een heel eind buiten het centrum van Madrid, maar is zeker een omwegje waard. Dit gigantische complex, een voormalige slachthuis, huisvest naast een cinema en theaterzaal ook enkele gratis te bezoeken ruimtes. Wij zagen leuke co-working spaces en workshopruimtes, een video-installatie en de creaties van jonge interieurontwerpers. In de lente en zomer zijn hier ook tal van openluchtactivteiten op de enorme binnenplaats. 

In Carll's head

Met het spreekwoord 'van uitstel komt afstel' in gedachten trokken we vandaag naar Gent voor de tentoonstelling 'In my head' van illustratorgrootheid Carll Cneut in de Sint-Pietersabdij. Dat we nog één weekendje konden wachten, maar nee, want van uitstel...

Ik had alleen maar lovende woorden en superlatieven gehoord van mensen die de tentoonstelling al bezocht hadden, maar ondanks alle tipjes van de sluier bleek het een must om het zelf eens te beleven. Nu, als je bij aanvang al de vraag krijgt of je de audiogids in het Nederlands of het West-Vlaams wil, dan krijg je het als 'West-Vlamske' toch al even warm vanbinnen.

Als ik iets mag aanraden is het om niet ongeduldig door de eerste ruimte te stormen aangezien er daar nog niets te horen valt: er valt des te meer te zien! Een ruimte vol zelfgemaakte polaroids van Carll Cneut, proppen papier en een videointerview zetten meteen de toon: dit wordt iets hoogst persoonlijks. 
Met Wouter Deprez die op zijn eigen sappige manier Cneuts jeugd in Geluwe in je oor vertelt, fluistert en brult, slenter je met grote ogen door de magnifieke decors van de tentoonstelling die keer op keer perfect de juiste toon zetten: zelden zo'n mooie, leuke opstelling gezien! 

Na (dju, 't is al gedaan) het afgeven van de audiogidsen was het nog niet getreurd: tijd om de illustraties van dichtbij te bewonderen. Mond open van verbazing je afvragen hoe hij het klaarspeelt om zo klein én gedetailleerd te werken! En mocht je écht nog vragen hebben, dan kan je hem die misschien zelf stellen: voor de tentoonstelling verhuisde Carll Cneut zijn atelier naar de Sint-Pietersabdij waar hij vaak met een glimlach al die nieuwsgierigen verwelkomt (ja, hij was er!).

Bon, 't is duidelijk: liever vandaag nog dan morgen daarheen, want de tentoonstelling loopt maar tot 10 mei meer! En van uitstel komt afstel.

The Cornershop

In 't eerste opzicht is de tijdelijke corner shop van Lucy Sparrow in Bethnal Green, Oost-Londen niets speciaals. Tot je wat dichter kijkt... en ziet dat de 4000-tal producten allemaal handgemaakt zijn! Respect!

http://sewyoursoul.co.uk
Bron: Colossal via bloglovin'

Boedapest voor beginners: 5 must visits

Correctie: 6 must visits als je Boedapest zelf meerekent. Toen we met koffers uit de metro onze eerste stappen in Boedapest zetten, was het meteen duidelijk: dit is een wondermooie stad. 
Ik heb haast meer omhoog gekeken dan in New York. De opeenvolging van prachtige gevels was nauwelijks bij te houden. Neoclassicisme, art nouveau, gewoon rondwandelen in Boedapest en je vergapen aan de architecturale pareltjes is de beste manier om de stad in je op te nemen. Kuier ook eens langs de Donau aan de Pestkant tot aan het schoenenmonument en hét postkaartbeeld van Boedapest, het parlement met zicht op het heuvelachtige (toerismewalhalla) Boeda met zijn kasteel, Matthiaskerk en vissersbastion.

Maar bon, de must visits dus:

Iparmüvészeti Muzeum (museum van toegepaste kunsten)

Ook al heb je het niet zo voor meubels en vazen: dit museum moet je voor het art nouveau gebouw alleen al eens bezoeken. Het prachtige typisch veelkleurige Hongaarse dak, interieur met islam en hindu invloeden... Waw was het stopwoordje toen we hier arriveerden. De tijdelijke tentoonstelling (reclameposters uit het Interbellum) was een leuk extraatje.

Ludwig Muzeum

Na een dagje tussen horden toeristen slenteren was dit museum van hedendaagse kunst een verademing. Heerlijk rustig de collectie van de heer en mevrouw Ludwig bewonderen én hedendaagse Hongaarse kunstenaars leren kennen.

Széchenyi badhuis

Zelfs al begint het lampje 'cliché' te branden, dit moet je zeker doen! Boedapest telt meerdere badhuizen, wij kozen op aanraden van vrienden toch voor het populairste... tijdens de werkweek uiteraard om een toeristische overrompeling te vermijden. Instant relaxen in een 18-tal baden, deels buiten, deels binnen in alweer een héél mooi gebouw. Drie uren en zwaar verrimpelde vingers en tenen later kwamen we met een brede lach buiten. Aanrader!

Terror Haza

Minder gezellig, maar heel aangrijpend was House of Terror, ooit het hoofdkwartier van de Hongaarse Nazi's en later van de geheime politie tijdens de communistische overheersing. Dreigende muziek, vernuftige opstelling, hier kom je niet zo relaxt buiten.

Capa Center

Genoemd naar de beroemde fotograaf Robert Capa, maar geen verzamelplaats van zijn werk. Wel een centrum van fotografie en visuele kunst. Tijdelijke tentoonstellingen wisselen elkaar hier af. Toen we naar Boedapest vertrokken had ik het als extraatje genoteerd totdat we er 's avonds passeerden en zagen dat 'Kontaktok' net begonnen was: een rondreizende tentoonstelling rond fotoagentschap Magnum en hun contact sheets. Snuisteren in het kladwerk van beruchte fotografen: heerlijk!

Onze reis duurde een week, dus hadden we ruim de tijd om ook minder vanzelfsprekende plaatsen aan te doen. Dit kon al eens op musea met verouderde gebouwen uitdraaien (Vasarely museum) of toeristisch genegeerde locaties (Memento Park, een park met beelden uit de Sovjetperiode mét absurde zijattracties), maar meestal wél op een belevenis.

Memento Park

So last season

Het Nederlandse artiestenduo Lernert & Sander staat bekend voor installaties en video's die doorspekt zijn met humor en de kunst van de eenvoud. Hun smeltende chocoladepaashaas doet misschien een belletje rinkelen. 'Last Season' is een project voor kledingzaak Kiki Niesten in Maastricht. Gebreide stuks uit oude collecties van Céline, Chloé, Jil Sander en Prada reduceerden ze terug tot bollen wol: symbolen voor nieuwe mogelijkheden. Simpel en geniaal!

Bron: It's Nice That

Op naar een glitz & glam 2014!

Deze was ik al een tijdje aan het bewaren voor een goede gelegenheid. Naar het schijnt is er vanavond over de hele wereld feest, dus wat glitter leek me bij deze best toepasselijk.

Voor wie 2013 nogal hobbelig verliep: 2014 wordt absolutely fabulous! En hoe kunnen we beter starten dan met een lach, nietwaar?

Bron: NEnz

Falalalalille

Een dagje er tussenuit, dat was het plan, om toch dat kerstvakantiegevoel een extra boost te geven. We wonen belachelijk dicht bij de Franse grens, dus Lille ofte Rijsel smeekte al jaren om een verkenning. Een tiental jaar geleden waren we er al eens op daguitstap geweest, op een maandag, sluitingsdag van alle leuke, kleine winkeltjes, geen strak plan dus. En van het station Lille Flandres naar dat van Lille Europe met een valies sleuren om de tgv te halen, telt uiteraard niet mee. Nee, deze keer zouden we het eens déftig doen.

 

Eerste halte: Tri Postal, een voormalig postsorteercentrum vlak naast het station Lille Flandres (je ziet de treinen vanuit het café aankomen en vertrekken) dat omgebouwd werd tot een centrum voor moderne kunst. Als je er voor 12 januari geraakt, kan je nog 'Happy birthday' meepikken, een tentoonstelling naar aanleiding van de 25ste verjaardag van galerie Perrotin. Wim Delvoye, Maurizio Catellan, Takashi Murakami, Damien Hirst, iemand? Ja, onder de indruk, kon je ons wel noemen. Leuke setting, gevarieerde tentoonstelling en voor de liefhebbers van een extraatje: op zaterdag kan je alles in een paardenkostuum bezoeken. Hier keren we zeker nog eens terug (op een zaterdag in plaats van een vrijdag volgende keer)!

Deel één geslaagd, deel twee: wat heeft Lille zoal te bieden qua leuke adresjes? Rue de la Clef kwam uit mijn research als de te bezoeken straat, maar ondanks of misschien net door het druilerige weer (natte jas aan, natte jas uit, nee dank u) waren we nauwelijks geneigd om de vele boetiekjes binnen te stappen. Als die al open waren: opvallend veel kleine zaakjes hadden een gesloten deur en dat 2 dagen na kerst, op een vrijdag, euhm, niet zo commercieel gericht, die kleine handelaars in Rijsel?

Je vindt in Rijsel heus wel enkele leuke adresjes, voor kinderspulletjes en cadeautjes kan je bijvoorbeeld bij Le Petit Souk terecht. Iets gelijkaardigs, maar nog net iets meer romantisch en volwassen getint was Les Cousines de Léon in Rue Royale. Die straat herbergt ook heel wat eetadresjes, grappig genoeg meestal alles behalve Frans getint: we spotten onder andere Le Berliner, een kroeg waar je hamburgers kan eten in een vintage decor en ook een andere eetzaak in American diner stijl. 
BD + café vind je aan het begin van de straat: een winkel volgestouwd met àlles wat je ook maar kan bedenken qua strips, inclusief manga, comics en graphic novels (let wel: alles in het Frans) en een cafeetje waar de klanten vrolijk tetteren over een koffietje. 
Een straat verder wist Funny Vintage me ook wel te charmeren: vintage interieurspullen, kledij én platen en een cafeetje, een soort mini concept store dus, quoi. 

Platenzaken vind je ook best in Rijsel, Besides Records was volgens ons de topper: ok, iets aan de prijzige kant, maar wel een uitstekende, uitgebreide selectie, een zithoekje en werken van jong grafisch talent aan de muren. Enthousiaste crate diggers konden er ook in ferm afgeprijsde bakken vol tweedehandse platen snuisteren.

Onze knorrende maag deed ons stoppen aan een klein zaakje dat ons meteen opviel door de naam: De rode koe. Bleek dat een Vlaamse de zaak uit de grond gestampt had, we kregen niet echt de kans om haar uit te horen, maar de risotto met boschampignons was lekker genoeg om ons nog wel ooit eens te doen terugkeren. Leuk adresje dus: een sober interieur met een authentiek tintje, absoluut niet duur én bio-organisch gericht.

We dachten om af te sluiten bij Chez Léontine, een theesalon met minibiowinkeltje en vooral heerlijke dessertfoto's op hun facebookpagina, maar helaas: de vakantie was daar blijkbaar ook al ingezet dus veel meer dan de paarse rolluiken hebben we van het zaakje niet gezien. Nu, Chez Léontine vind je vlakbij het Palais des Beaux Arts, dus te onthouden voor als we die ooit nog eens bezoeken.
 
Conclusie? Zelf zou ik niet speciaal naar Lille terugkeren om te winkelen. Voor museumbezoeken en de rijke, gevarieerde architectuur wel. Tenzij enkele zaken mij compleet ontgaan zijn? Tips altijd welkom!